Kerlingafjöll eru sannkölluð náttúruperla fyrir allt útivistarfólk. Þangað er hægt að komast allan ársins hring á fjórhjóladrifsbílum, en við góðar aðstæður er hægt að komast á öllum bílum.

Venjulegur opnunartími í Kerlingarfjöllum er frá 15. júní til loka september, en að vetri er opnað eftir samkomulagi.

Sterna mun verða með daglegar áætlunarferðir yfir Kjöl með viðkomu í Kerlingarfjöllum sumarið 2010.

Ferðaáætlunina er að finna á þessum tengli

Hægt er að gista í skálum, á tjaldstæðum eða í hjólhýsastæðum gegn vægu gjaldi, innifalið í verði er snyrtiaðstaða.

Heitar sturtur eru á staðnum og hægt er að kaupa veitingar í aðalskála. Einnig er eldsneytissala á staðnum.

Kerlingafjöll eru skammt í suðvestur frá Hofsjökli, á vatnaskilum Hvítár og Þjórsár. Þau eru þyrping strókmyndaðra tinda og eggja sem ná yfir u.þ.b. 150km2 svæði. Fjöllin sjást mjög langt að og eru hæstu tindarnir í um 1500m hæð yfir sjó. Ásgarðsá og Kisa mynda mikið árskarð í gegnum fjöllin og kljúfa þau í tvo megin hluta, austur- og vesturfjöll.

Mikið jarðhitasvæði er á söðlinum milli ánna. Jöklar eru einnig á svæðinu og er flatarmál þeirra um 8km2. Jökulsporðar og fannir eru víða í dalhosum, skörðum og giljum og uppúr þeim gnæfa tindar. En fjöllin eru með fjölda af tindum, gnípum, eggjum, snarbröttum skriðum og röðlum, tætt sundur með dölum, gljúfrum og botnum.

Á Austurfjöllunum er hæsti og hrikalegasti hluti svæðisins. Hæstu tindarnir eru Loðmundur, 1432m og Snækollur, sem er hæstur 1477m. Sagt er að ofan af Snækolli sé, í góðu skyggni, hægt að sjá til hafs bæði í suðri og norðri.

Á Vesturfjöllunum ber hæst, tindana Ögmund 1352m og Hött 1295m

Kerlingin í Kerlingarfjöllum var, samkvæmt gamalli þjóðtrú, tröllkonuættar. En fjöllin draga nafn sitt af um 25 m háum drang úr móbergi sem stendur upp af ljósri líparítskriðu sunnan í Kerlingartindi í vestanverðum fjöllunum. Samkvæmt gamalli þjóðtrú er talið að þar sé komin tröllkerlingin sem dagaði uppi og varð að steini.

Fyrr á öldum fóru menn sárasjaldan til Kerlingarfjalla og svæðið því lítt þekkt. Þjóðsögur benda til þess að Kerlingarfjöll hafi fyrrum verið griðarstaður útilegumanna og trölla.

Ekki var byrjað að fara í fjárleitir til Kerlingarfjalla fyrr en um miðja 19.öld, enda er lítið um samfelldan gróður.

Bílferðir hófust á Kili í kjölfar þess að Hvítárbrúin var byggð árið 1933, en á árunum þar á eftir fikruðu menn sig á bílum í átt að Hveravöllum.

Bílfært varð í Kerlingarfjöll árið 1936.

Árið 1937-38 byggði Ferðafélag Íslands skála í Ásgarði, en það er annað í röð hálendishúsa sem Ferðafélagið byggði.

Árið 1961 hófu menn að kanna möguleika skíðaiðkunar í Kerlingarfjöllum. Fór þar fremstur í flokki Valimar Örnólfsson. Á framhaldi af því hóf félagið Fannborg ehf starfsemi árið 1963, eftir að gengið hafði verið frá samningi við hreppsnefnd Hrunamannahrepps um afnot af svæðinu.

Fannborg byggði síðan upp öfluga starfsemi í Ásgarði, gisti- og mötuneytisaðstoðu, vatnsveitu, rafveitu, fráveitur, heita potta, skíðalyftur, vegi og annað sem til þurfti vegna starfseminnar. Á dag hefir skíðaiðkun lagst af sökum breytinga í snjóalögum að sumri til, og því lögð áhersla á gönguferðir og aðra útivist.

Kerlingarfjöll hafa myndast við gos í megineldstöð á síðari hluta ísaldar. Eldstöðin er e.t.v. virk ennþá þó ekki hafi hún gosið í nútíma.

Kerlingarfjöll eru mjög ólík umhverfinu í kring, bæði að lögun og lit. Þau eru að mestu leyti gerð úr líparíti og eru randfjöll þeirra úr bæði dökku og ljósu móbergi. Mikið er um hrafntinnu í Kerlingarfjöllum.

Þegar Kerlingarfjöll voru að myndast lá jökull yfir miðhálendinu. Á stöku stað virðast hafa náð að hlaðast upp móbergshæðir sem náðu upp úr bráðnandi jökulvatninu. Við það mynduðust stapar með neðri hluta úr móbergi en hraunhellu í kolli.

Kerlingarfjöll eru mjög veðruð og lítið er um samfelldan gróður á svæðinu enda hafa náttúruöflin, svo sem skriðjöklar, vatnsrennsli og frostsprengingar verið hraðvirk í óblíðri fjallaveðráttunni.

Kerlingarfjöll eru miðja eldstöðvakerfis með öskjusigi og einu mesta, virka jarðhitasvæði landsins. Mestur jarðhiti er í Hveradölum. Allt eru það gufu- eða leirhverir og er útstreymi þeirra blandað brennisteini. Við hverina myndast hveraleir og allt berg er sundursoðið. Þar sem jökultungur ganga niður í dali hafa hverirnir sumstaðar brætt frá sér ísinn og myndað tilkomumiklar hvelfingar, íshella eða íshamra. Einnig vex í kringum hverina mjög sérstæður gróður. Marglitur hveraleirinn, gufumökkurinn, líparítfjöllin og jökultungurnar auka á fjölbreytni og litaauðgi þessa sérstæða svæðis.